Myśli zasłyszane

Let's play pretend

2009-08-11T20:38:00.002+02:00

Maska z uśmiechem, maska z uprzejmością, maska z radością, maska ze szczęściem, maska z zadowoleniem, maska z obojętnością… Maska wrzeszcząca, maska irytująca, maska ugodowa.

Na różne okazje, pory roku i dnia. Różne nastroje i towarzystwo. Na każdy moment. Dla każdego.

Jestem w tym mistrzynią. Nie udzielam korepetycji. To moje.

I tak całe życie…?

Miejsce zasłyszenia: zapewne samochód... cholera wie

Czas zasłyszenia: kilka lat temu

Królowa Lodu, czy Królowa Loda?

2009-07-31T23:26:00.002+02:00

O czym marzą faceci? Dwie laski w kisielu (z kisielem?) albo chociaż pod prysznicem. Koniecznie z kamerką i/lub aparatem. Albo jedna panienka, ale w odpowiedniej pozycji i adekwatnym stroju.

Fajne filmiki z mało rozbudowaną fabułą, niekoniecznie pokazujące wyścigi samochodów. Brunetki, blondynki, rude… Dylematy, dylematy… Od najmłodszych lat.

„- Tato, jak się powinno pisać: Królowa Lodu, czy Królowa Loda?

- To zależy, synu, czy chcesz, żeby była postacią negatywną, czy pozytywną ...”

Ale żeby nie było, że jestem okrutna czy niesprawiedliwa. Bywają i tacy, dla których kształtny cyc czy pozbycie się nadmiaru płynów nie jest szczytem marzeń…

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: początek kwietnia br.

Życie jak w Madrycie

2009-07-25T11:19:00.006+02:00

Wstajesz rano, jesz śniadanie, zbierasz się leniwie do pracy… Przychodzisz do biura na ok. 9, może 9:30… No i czas na śniadanie nr 2. I koniecznie pogaduchy ze współpracownikami. Chwilkę popracujesz, no ale już o 14 czas na siestę. Ale taką bez drzemki, taką z dużą ilością jedzenia, znajomych, odrobiną piwa i sangrii… A potem powrót do biura. Ale już z luzem, bo przecież niedługo będzie koniec pracy…

Szybki powrót do domu, zmiana ciuchów i… Fruuuu! Na miasto. Do knajpy. No bo przecież trzeba mieć życie towarzyskie, a nie wciąż tylko praca i praca…

No i nie zapomnij o pysznym jedzeniu. Tłustym potwornie, ale też lekkim; co kto woli. Mnóstwo świeżych owoców, ogrom sałatek, pełno mięsa i owoców morza... I piękne budynki, klimatyczne ulice, zadbane parki (wszystko zauważane pewnie jedynie przez nie-tambylców)...

I tak w kółko, i tak wciąż… Luz blues, wieczne lenistwo… Ech… życie jak w Madrycie.

Miejsce zasłyszenia: Madryt

Czas zasłyszenia: pierwsza połowa marca tego roku

Był jedyny, niepowtarzalny

2009-07-18T19:53:00.003+02:00

Życie artystyczne, wyciąganie brudów, dziwactw i domysłów vs życie prywatne, spokój, dystans i uszanowanie człowieka.

Niech taki palant (jeden z drugim) stworzy to, co on stworzył, przejdzie to, co on przeszedł i zachowa przy tym szeroko i ogólnie rozumianą normalność. Życzę powodzenia i czekam na zgłoszenia takich egzemplarzy (ale pośpiesz się, bo nie mam zamiaru żyć 113 lat).

Swojego zdania nie zmienię: jakkolwiek na niego nie spojrzeć, był jedyny, niepowtarzalny…

Miejsce zasłyszenia: praca

Czas zasłyszenia: poranek 26.06.2009

Nie mam czasu

2009-07-13T23:19:00.002+02:00

Ostrzegam: jeden z najbardziej rozpierdolonych wpisów. Niemalże tak jak ten spocony gościu, który znalazł czas na podanie mi krewet.

- Tak, obsługujemy również na tarasie, ale jeśli będę miał czas.

- Nie, dzisiaj nie dostaniecie faktury, nie mam czasu.

- Nie ma dzisiaj barmana, a ja nie mam czasu, żeby zrobić drinki.

- Zaraz do Państwa podejdę, jak znajdę czas.

- Wezmę te tablice, bo jeszcze jacyś klienci przyjdą.

- Dzięki!

Więcej takich kelnerów chceM!

Miejsce zasłyszenia: Targ Rybny, Gdańsk

Czas zasłyszenia: miniony piątek wieczorową porą

Time is on my side

2009-07-04T20:05:00.002+02:00

Jeden z lepszych filmów, jaki widziałam. I jedno z bardziej spieprzonych tłumaczeń tytułu, jakie znam. Takie dwa w jednym.

Z zajebistym motywem przewodnim. Gdy skończysz oglądać, jeszcze miesiącami łazisz jak główny bohater (i nie jest nim Denzel Washington, ups!), kiwasz głową i drzesz się naśladując Jaggera…

Swoją drogą, piosenka całkiem optymistyczna. Chyba sobie dzisiaj trochę powyję. W końcu w moim wieku trzeba już szukać pozytywów w czasie ;)

A tutaj wersja pełna; miodzio:

Miejsce zasłyszenia: mieszkanie moich rodziców

Czas zasłyszenia: jakieś... 8-9 lat temu

Zimna, piaskowa baba

2009-06-30T22:14:00.001+02:00

Ile warstw ma człowiek? Tak jak Shrek – wiele? Odzież wierzchnia, odzież koszulowo-bluzkowo-swetrowa, bielizna… No i coś tam dalej, zwane wnętrzem…

Tam też sporo tego syfu jest. (Dlaczego napisałam: syfu?) Ciekawa sprawa, bo im więcej tego jest w środku, tym mniej widać na zewnątrz… Albo odwrotnie, nie pamiętam :P

I taka zimna, piaskowa baba, może okazać się ciepłym, czułym i wrażliwym stworem. Tylko komu chce się dokopywać do tego, przedzierać się przez wierzchnie bzdury? Chyba jedynie desperatom, albo bardzo wytrwałym… Może tym, co się nudzi, albo mają przeczucie…? Tak czy inaczej: podziwiam. I chyba nawet jestem wdzięczna…

Miejsce zasłyszenia: samochód

Czas zasłyszenia: prawie miesiąc temu

Jeśli ktoś przestaje kochać - nigdy nie kochał

2009-06-28T20:50:00.002+02:00

Ponoć istnieje miłość do grobowej deski. Niby są tacy, którzy czegoś takiego doświadczyli. Albo tacy, którzy wmawiają sobie i innym, że tak właśnie jest.

No i sama miłość. To górnolotne, wiecznie oczekiwane i upragnione uczucie. A może tylko odpowiedni zestaw chemii? Czy ktoś w ogóle zbadał, czym jest miłość (i czy w ogóle istnieje)? A jeśli już się wedrze (bezczelna), to dlaczego potem cichaczem (lub z wielkim krzykiem) odchodzi…? A może ona nie odchodzi, bo jej w ogóle nie było? Przecież jeśli ktoś przestaje kochać - nigdy nie kochał…

Ponoć istnieje miłość do grobowej deski. Pytanie tylko: na ile przed tą deską narodziła się miłość…

Miejsce zasłyszenia: Antoninek

Czas zasłyszenia: ok. 5 lat temu

Może śmierć Cię goniła?

2009-06-23T22:05:00.006+02:00

Jestem mistrzynią w przeżywaniu różnego rodzaju déjà vu, proroczych snów i kontaktów (lub czegoś, co te kontakty przypomina) ze zmarłymi (i wszelkich innych schiz :P).

Dzisiaj, wracając do domu, niemalże całą drogę jechała za mną kobieta w Lanosie, na czarnych blachach. Dawała radę jechać za mną! :) Wciąż mnie doganiała. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że kobieta wyglądała jak moja zmarła ciotka… Naprawdę, klon albo co najmniej sobowtór. Rewelacyjne wrażenie.

„Może śmierć Cię goniła?” Może…

Miejsce zasłyszenia: moje mieszkanie, duży pokój

Czas zasłyszenia: niecałe 30 minut temu

Mam być wdzięczna? Za co pytam się

2009-06-20T18:59:00.002+02:00

Zdrowie, uroda, praca, rodzina, dom, ciepłe łóżko… Wszystko jest na swoim miejscu, prawda? Nic tylko siedzieć i uśmiechać się. Szczerzyć zęby (nawet krzywe). Wciąż, bez przerwy, bo przecież nie ma powodów do smutków. Wszystko jest idealne, obrazek jest niemalże święty…

Dlaczego więc szukasz więcej i więcej? Dlaczego nie potrafisz być wdzięczny za to, co masz? W dupach się poprzewracało, tak? (a chu…!)

Jak sprawić, żeby serce rozum posłuchało? I przestało marudzić, przestało chcieć, przestało się odzywać…? Znowu przychodzi mi na myśl permanentna niemożność odczuwania szczęścia. Okrutna jestem, kiedyś mnie za to ukarzą.

Miejsce zasłyszenia: pewnie samochód...

Czas zasłyszenia: jakiś rok temu

Osobowość, dupa, cycki

2009-06-17T21:10:00.002+02:00

Tradycyjne obszary zainteresowań facetów: tyłek, piersi, nogi, oczy, włosy… Oczywiście nie swoje. Normalne to i jakoś wydaje mi się również akceptowalne. Dlaczego więc niektórzy mężczyźni nie potrafią wprost przyznać, że pierwszą rzeczą, na którą zwracają uwagę widząc kobietę, to nie jej osobowość, ale tyłeczek lub biust?

Po co ta ściema z osobowością, charakterem…? Ludzie, wiem, że jestem blondynką i wyglądam może na naiwną niewinność, ale są jednak pewne granice. Jeśli więc facet mówi mi, że pierwszą rzeczą, na jaką zwraca uwagę u kobiety, jest jej osobowość, czuję się obrażona.

Kiedy faceci nauczą się, że my naprawdę nie jesteśmy głupie…? I że takie gadanie dobre jest jedynie dla małolat…? Osobiście cenię sobie szczerość: osobowość, dupa, cycki. Ale nie w takiej kolejności, powiedzmy to sobie wprost :)

Miejsce zasłyszenia: Warszawa, Służewiec

Czas zasłyszenia: miniona sobota

I'm tired of using technology

2009-06-11T01:02:00.005+02:00

Ten sam utworek, te same słowa. Różna muzyka, różna aranżacja. A przede wszystkim: powalająco różna interpretacja. Oto doskonały przykład tego, jak różnie na tę samą rzecz patrzy samiec i samica.

Po usłyszeniu wersji kobiecej można odnieść wrażenie, że dziewczę tęskni za bezpośrednim kontaktem, czułym spojrzeniem w oczęta, troskliwym przytuleniem… A tu dupa: tylko gg, skype, sms, e-mail…

Facet jest nieco mniej romantyczny. Wali prosto z mostu i nie sili się na grę wstępną. Czar prysł. Tym bardziej, że najpierw miałam przyjemność zapoznać się z wersją dla wrażliwców. No cóż, życie…

Przyznam Ci się, że czasem naiwnie nucę razem z nią:

Aayooh
I'm tired of using technology
I need you right in front of me

Miejsce zasłyszenia: samochód

Czas zasłyszenia: kilka tygodni temu

Nogi Ci na to pozwalają, ale wiek już chyba nie…

2009-06-07T00:00:00.003+02:00

Piękne, zgrabne nogi. Zadbane, ponętne, atrakcyjne. Która kobieta nie chciałaby takich mieć? No i który facet nie chciałby takich oglądać? Ano są tacy, którzy nie chcieliby patrzeć na takie kończyny u kobiet w pewnym wieku…

I właśnie tu pojawia się problem: w jakim wieku nie wypada nosić miniówek? Czy zgrabna trzydziestka może sobie pozwolić na kieckę zasłaniającą jedynie jej pośladki? Czy może dopiero ryczącej czterdziestce to nie przystoi? A może jeszcze później…?

Kiedy można kobiecie wprost powiedzieć: „Nogi Ci na to pozwalają, ale wiek już chyba nie…” (swoją drogą świetna umiejętność komplementowania i obrażenia kobiety w jednym zdaniu ;) )? Wiesz, żeby ustrzec ją przed wyglądem z cyklu: z tyłu liceum, z przodu muzeum. Ja, jako bezsprzeczna kobieta (ale sobie posłodziłam ;) ), nie jestem obiektywna w tym temacie…

Miejsca zasłyszenia: przedpokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: mniej więcej rok temu (chyba więcej niż mniej)

Specjalista ds. Miziania

2009-06-01T20:51:00.002+02:00

Są takie chwile, że chcesz zapomnieć o świecie, zrelaksować się totalnie, uciec, oderwać się, odpłynąć. Czasem nawet nie wiesz, że tego potrzebujesz; dowiadujesz się o tym dopiero, gdy tego doświadczasz.

Czasem musisz, inaczej się udusisz :)

No i słuchasz muzyki, czytasz książkę (nawet debilne romansidło), oglądasz głupawy film, idziesz na spacer... Ale najlepszym rozwiązaniem może okazać się Specjalista ds. Miziania. Polecam! I podmawiam się o jeszcze :)

Miejsce zasłyszenia: Kielce
Czas zasłyszenia: dwa dni temu

Brzydkie słowo oznaczające coś przyjemnego

2009-05-27T22:06:00.001+02:00

Dlaczego język polski jest tak ubogi w zakresie tak wdzięcznego tematu, jakim jest seks…? Albo mamy terminologię medyczną, albo wulgarną. A gdzie subtelne słowa? Erotyzm? Tajemniczość…? Poza „kochaniem się” nie znajduję nic innego (a i ono nie odzwierciedla każdej sytuacji).

No i potem trzeba tłumaczyć dziecku, że jest to brzydkie słowo oznaczające coś przyjemnego. Albo zastanawiać się, jak powiedzieć facetowi, żeby popieścił „tam”… W drugą stronę jest podobnie: penis, prącie, fiut??!! Masakra!

Ludzie! Dajcie mi jakieś normalne określenia! A może to jest celowy zabieg, żeby nie gadać, tylko robić? ;)

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: jakieś półtora miesiąca temu

Skup się na swoim blogu

2009-05-21T21:22:00.002+02:00

O zazdrości można by pisać wiele. O tym, że facet zazdrosny jest o każdy, nawet najmniejszy gest zainteresowania nieodpowiednią osobą (albo ze strony nieodpowiedniej osoby). O tym, że na poważnie, albo w żartach (żeby ukryć zawstydzenie) pokazuje zniecierpliwienie, czasem zaniepokojenie. I że (na szczęście przeważnie jedynie w myślach) szykuje „bezjbola” na delikwenta ;)

No i nie można sobie nawet na ładne ciałka popatrzeć ;) Bo mężczyźni nie mają monopolu na to; kobiety (a na pewno ja) też lubią popatrzeć na coś pięknego.

No ale dupa, tak jak faceci, tak i babki muszą się hamować. A już na pewno po tekście: „skup się na swoim blogu”.

Ech… chciałabym się na nim skupić. Ale to nie faceci są tutaj problemem. Kobiety też nie. To taki prozaiczny chroniczny brak czasu i energii... Oby do lipca.

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: ponad miesiąc temu

Check out my green eye

2009-05-15T21:55:00.002+02:00

Właśnie złapałam oddech, po ładnych paru minutach zanoszenia się śmiechem. Kurcze, jak rewelacyjne pomysły mają niektórzy ludzie. Niby to proste zadanie: mają materiał, słyszą muzykę, widzą obraz, nic tylko dodać prosty tekst… Ale to nie jest takie hop siup. No ja pewnie bym nie potrafiła… (a może znowu się nie doceniam?). Cholera wie.

W każdym razie polecam wklepać w youtube’a „literal version”, a Twoim oczom ukaże się kilka naprawdę fajnych linków.

Sama nie wiem, który jest lepszy. Ten:

czy ten:

No i dół poszedł się walić.

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: dosłownie kilka chwil temu

Je suis malade

2009-05-09T23:11:00.003+02:00

Jakie są najlepsze sposoby na wyjście z doła? (Z takiego z rodzaju „romantiszen”.) Wyjść do knajpki, posiedzieć ze znajomymi, obejrzeć głupawą komedię… Albo… Dobić się. Sięgnąć dna i odbić się od niego.

To świetny sposób. Wszystkie nieudane, zawiedzione „miłości” można tak przetrawić. Sposób sprawdzany przez wiele durnych i szumnych lat. Wprawdzie było ryzyko utopienia się we łzach, ale lepsze to niż podcięcie sobie żył…

Ech… jak to dobrze, że „miłości” już mnie nie dotyczą.

Polecam wszystkim szukającym najgłębszego dna doła:

Miejsce zasłyszenia: kurcze, chciałabym pamiętać

Czas zasłyszenia: chyba jakieś... półtora roku temu

Rozpierdolona jak paczka dropsów

2009-05-03T21:11:00.003+02:00

Nie znam osoby, która nie przechodziłaby okresu (choćby jednego małego dnia) roztrzepania, braku koordynacji i skupienia. Nie cierpię tego stanu, a ostatnio jak na złość, jestem rozpierdolona jak paczka dropsów.

Przez ostatni tydzień zdążyłam już rozwalić (no dobra, to za dużo powiedziane) samochód, zepsuć krajalnicę do chleba i tym samym mieszadło do wypiekacza, szalejąc z odkurzaczem wciągnęłam do niego przedmioty, które absolutnie nie powinny się w nim znaleźć, co chwilę coś upuszczam, gubię, zadaję pytania nie zapamiętując odpowiedzi…

Nadmiar stresu, przemęczenie, a może to początki Alzheimera? Tak czy inaczej, niech to gówno już minie.

Miejsce zasłyszenia: sorry, ale nie pamiętam...

Czas zasłyszenia: ładnych parę lat temu

Bygone

2009-04-25T21:11:00.004+02:00

Naucz mnie metody kaczki…

Jak Ty to robisz, że po przeżyciach, które minęły i na których konsekwencji nie masz wpływu, idziesz dalej z „bygone” na ustach (czy faktycznie masz je również w głowie)?

Nie potrafię nie przeżywać spraw dziejących się wokół mnie, a już w szczególności dotyczących mnie lub moich najbliższych. A Ty to potrafisz… Jak??? A przecież nie jesteś bez uczuć, nie przechodzisz przez życie z siurem na wszystko… No więc: jak, do cholery??? Dla mnie to niemożliwe.

Może gdy zejdę na zawał (koło trzydziestki) i staniesz nad moim grobem, zdradzisz mi tę tajemnicę… Tylko że to już trochę późno będzie… Ale i tak dziękuję.

Miejsce zasłyszenia: pokój w mieszkaniu moich rodziców, ostatnio: samochód w drodze do pracy

Czas zasłyszenia: kilkanaście lat temu, czas inspiracji: miniona środa

Powiedziałam to na głos?

2009-04-21T20:28:00.001+02:00

Jest tyle rzeczy, które chciałoby się ludziom powiedzieć, czasem wręcz wykrzyczeć im prosto w twarz. W ich gęby, szczerzące się sztucznie i nie bezinteresownie ryje.

No ale nie można. Bo nie wypada, bo kultura, bo zależność, bo jakieś tam skrupuły i wyrzuty sumienia. „Co ludzie powiedzą?” Aż żal dupę ściska.

Pieprzone zasady. Tak strasznie przez nas znienawidzone. Tak często przez nas lekceważone, unikane, obchodzone. Przecież zasady są po to, żeby je łamać, czyż nie?

Mimo wszystko, czasem wolę zastanowić się, czy powiedziałam to na głos (i spalić się ze wstydu), aniżeli regularnie dawać się ponieść emocjom i wewnętrznym imperatywom. No kurcze, po coś mamy te mózgi…

A! I żeby nie było. Nie, to nie jest pozytywne zakończenie bajki. To po prostu realizm, może nawet obiektywizm? Na pewno dużo goryczy…

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: miniona sobota

Ona była na wewnętrznej emigracji

2009-04-17T22:23:00.002+02:00

„Halo, proszę pani! Haloooo!”

… i dupa, kobieta odeszła. Rzadka sytuacja? Ona była na wewnętrznej emigracji, była w innym świecie.

Następnym razem, gdy smutna/zamyślona kobieta nie zareaguje na Twoje słowa, spojrzenia, gesty, nie skreślaj jej, nie oceniaj jej negatywnie tylko dlatego, że Cię nie zauważa. Może masz mało do zaoferowania, albo ona ma bogaty wewnętrzny świat. Takich ludzi należy cenić, ja cenię na pewno.

I pamiętaj, że zamyślona nie zawsze oznacza smutna (i odwrotnie, naturalnie, też). Wewnętrzna emigracja naprawdę bywa bogata. Sprawdź, naprawdę wiele możesz się nauczyć. Jeśli tylko Cię wpuści. Ale wierz mi, warto spróbować.

Miejsce zasłyszenia: knajpka w Poznaniu

Czas zasłyszenia: początek tego roku

Internet pełen jest kobiet

2009-04-15T20:35:00.001+02:00

Gdzie najlepiej spotkać osobę, z którą można bez skrępowania porozmawiać, spotkać się, umówić się na randkę albo czysty seks? Gdzie w zabieganym świecie (wiem, oklepane wyrażenie, ale niestety prawdziwe) można znaleźć znajomych, czy nawet przyjaźń albo miłość? (To w ogóle możliwe?)

Odpowiedź jest oczywista. Świat przeniósł się w inny wymiar. Bardziej anonimowy (?), paradoksalnie – bezpośredni, często bezczelny i samolubny.

Dlaczego ludzie są tak prostaccy i myślą, że są bezkarni? I fiutami atakują z każdego zakamarka (no dobra, dupami też). Otwarcie lub za zasłoną zrozumienia i troski. Ale to działa! W końcu Internet pełen jest kobiet, są duże szanse, że jeśli nie pierwsza czy druga, to piąta albo dziesiąta da się namówić i złapać na czułe, puste słówka. I spaniele oczy. One są na topie, bardzo skuteczne.

Tak, jestem jedną z kobiet w Internecie. Ale nie jedyną. Wara ode mnie.

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: wczorajszy wieczór

Świąteczny tryb skrzyni biegów

2009-04-12T21:03:00.002+02:00

Świąteczny czas… Wszyscy są spokojni, radośni, pokojowo i optymistycznie nastawieni do świata… (ta…) Rozleniwieni, czasem też zachlani (zapewne z okazji świątecznego zamartwiania się, a potem wielkiej radości). To takie polskie.

I wyjeżdża taki jeden z drugim, oderwany od rzeczywistości, włącza świąteczny tryb skrzyni biegów i udaje, że potrafi prowadzić. Pieprzony zawalidroga, niedzielny kierowca. Gdyby chociaż popisywał się swoją głupotą na jakimś zadupiu, gdzie jeżdżą trzy samochody na godzinę… Ale nie! On pojedzie do wielkiego miasta, ubierze się w niedzielne ciuchy i zabierze swoją rodzinę… Dzieci też. Najmniejsze. Przecież jak ginąć, to wszyscy razem. Nie pozostawi się smutków po sobie.

To taki mój świąteczny wkurw. Jeden z wielu.

Miejsce zasłyszenia: samochód

Czas zasłyszenia: dzisiejsze popołudnie

Kiełbasa z dymem na wodzie

2009-04-10T21:48:00.003+02:00

Są pewne sytuacje, w których debilizm jest czymś naprawdę pozytywnym. Tak bardzo pozytywnym, że aż optymistycznym, wręcz zajebistym (piszę odważnie to słowo, bo ponoć nie jest ono uważane za wulgaryzm).

Do wspomnianych pewnych sytuacji należy również dorosnąć, aby zrozumieć poziom ich debilizmu, do wdrożenia którego potrzeba nie lada inteligencji. W każdym razie cieszę się, że dane mi było dojść do tych filmików po… iluś tam latach. Teraz podobają mi się inaczej, z pewnością bardziej, niż wtedy, gdy byłam dzieckiem i oglądałam je z rodzicami (zastanawiając się, dlaczego ojciec pokłada się ze śmiechu).

Są boscy! (Prawie tak jak Ty ;P)

Miejsce zasłyszenia: praca

Czas zasłyszenia: dzisiaj, koło południa

Naszymi gwiazdami, jak w każdej edycji, interesują się media

2009-04-05T21:04:00.004+02:00

Niedzielny wieczór. Mnóstwo interesujących, fascynujących wręcz programów w TV. Tutaj tańczą, tam śpiewają, gdzie indziej się zabijają. Ciężki wybór. Tłumy widzów. Co za emocje!

Ale niewiele stacji telewizyjnych może szczycić się dziewiątą już edycją programu. I stwierdzeniem, że „naszymi gwiazdami, jak w każdej edycji, interesują się media”.

No i tak już od jakiegoś czasu zastanawiam się, ile osób, poza wspomnianymi mediami, interesuje się tymi gwiazdami… Bo albo jakaś niedzisiejsza jestem (może oglądam za mało seriali albo prognoz pogody o 7:00 rano?), albo… gwiazdy im się skończyły i biorą tych, co się nawiną. W każdym razie może co trzecie nazwisko wśród tych gwiazd coś mi mówi. A prowadzącym program nie pozostaje nic innego niż wmawianie nam, przeskakiwaczom programów, że są zajebiści i powinniśmy pozostać z nimi.

Niestety, za bardzo szanuję swój czas, a przede wszystkim taniec, aby oglądać taką profanację.

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: ok. 5 minut temu

Straszny z Ciebie filister

2009-04-04T21:12:00.002+02:00

Jaki jest „prawdziwy” facet? Taki wiesz, typowy miejski maczo, twardy, pełen obojętności, który chce, aby panienki za nim latały i piszczały na jego widok. Co jest najważniejsze dla takiego pustaka? Czy liczy się dla niego coś więcej oprócz dup, cycków i samochodów, dzięki którym może kolekcjonować dupy i cycki?

No i jego ambitne życie wśród innych mieszczuchów, którzy żyją tak samo monotonnie i nudno każdego dnia… Żyć, nie umierać!

I znowu kochana „Bones” ze stoickim spokojem strzeliła do swojego partnera: „Straszny z Ciebie filister.”. Ale ona przesadziła, gościu zły nie jest. A już na pewno nie jest najgorszy. On nie jest prostakiem, on nim jedynie bywa. I na pewno nie jest nudziarzem. Ale czy jest ograniczony...? Myślę, że na świecie łazi znacznie więcej większych (jakościowo, nie gabarytowo) dupków niż on. Na szczęście jakoś nie miałam zbyt wiele okazji, żeby doświadczyć tego na swojej skórze. I oby tak dalej!

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: miniona niedziela

Jeśli klęska jest w dobrym kierunku, to i Nobla można dostać

2009-03-31T20:16:00.001+02:00

No tak… Kolejny nieudany dzień, prawda? Znowu w pracy syf, nikt się Tobą nie interesuje, wszyscy mają Cię w dupie. Do tego w domu czujesz się niepotrzebny, jak wielki fajtłapa, który jedynie potrafi spaprać wszystko, czego się tknie.

No, poza dziećmi, które tylko w połowie są Twoją zasługą (przynajmniej teoretycznie, ale nie masz na tyle kasy i odwagi, żeby upewnić się w tej kwestii). I co jeszcze…? A! Pewnie! Doskonale umiesz nic nie robić. Przynajmniej niczego wtedy nie jesteś w stanie spartolić.

Ciesz się, że masz robotę. Wiem, nie jest to szczyt Twoich marzeń, ale jak na Twoje umiejętności, wiedzę i doświadczenie, to i tak nadto. Oczywiście jest to kolejny powód do stresowania się, bo przecież nie znasz dnia ani godziny, gdy Twój szef dowie się jak wielkim nieudacznikiem jesteś.

Ale nie przejmuj się, nawet najwięksi mieli wzloty i upadki (musisz jedynie popracować nad większą częstotliwością wzlotów). Przecież jeśli klęska jest w dobrym kierunku, to i Nobla można dostać. Bądź dobrej myśli!

Miejsce zasłyszenia: Sheraton w Poznaniu

Czas zasłyszenia: wczorajszy wieczór

A gdybym umarła…?

2009-03-29T20:57:00.002+02:00

Chyba to nic wyjątkowego zastanawiać się, co będzie się działo po naszej śmierci. Też zapewne nieraz o tym myślałeś.

Czy znajomi będą o Tobie pamiętać? Ile osób przyjdzie na Twój pogrzeb? Czy ktoś zapłacze? Jak Twoi najbliżsi ułożą sobie życie?

A może oni już sobie je ułożyli i tylko czekają na ten wielki dzień…? Chciałabym być jednym z niewielu szczęśliwców, którzy nigdy nie będą mieli podstaw, aby w ten sposób pomyśleć.

Miejsce zasłyszenia: "nasz" biurowiec

Czas zasłyszenia: ponad miesiąc temu

Kobiety nie mają płata komunikacyjnego

2009-03-24T20:31:00.002+01:00

Ponoć kobiety nie potrafią jeździć samochodem… Tzn. potrafią, ale jedynie jako pasażerowie. I to w dodatku najlepiej sprawdzają się w roli pasażera na tylnym siedzeniu. No, również (a może przede wszystkim?) świetnie tam wypadają, gdy samochód nie jedzie…

W każdym razie to, co niektóre kobiety wyprawiają za kółkiem, sprawia, że wstydzę się, że jestem jedną z nich. I sama nieraz wkurzam się jadąc w pobliżu jednej czy drugiej niezdecydowanej paniusi bojącej się życia. Na szczęście, mimo wszystko, nie tylko kobiety jeżdżą jak ostatnie dupy. No ale one chociaż mają wytłumaczenie swojego głupkowatego zachowania, bo przecież powszechnie wiadomo, że kobiety nie mają płata komunikacyjnego.

Ponoć kobiety nie potrafią jeździć samochodem… To ja chyba jednak nie jestem kobietą ;)

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: ponad dwa miesiące temu

Roga w dupę!

2009-03-20T19:56:00.004+01:00

„Boże!

Spraw, abym wygrał tę, z góry ustawioną, walkę. Aby moi pomocnicy porządnie wymęczyli ofiarę, a pikadorzy wbili się wystarczająco głęboko w jej tułów, ułatwiając mi dokończenie dzieła. Aby wszystkie banderille znalazły się idealnie w środku jego karku, żeby byk nie miał sił mnie zaatakować. Abym jednym ciosem szpady przebił rdzeń kręgowy, skracając (jakże widowiskowe i niezbędne) dręczenie ofiary.

Boże!

Spraw, żebym nadal był wielką gwiazdą uwielbianą przez tłumy (głównie starych) Hiszpanów, (pragnących sensacji) turystów, a przede wszystkim przez głupiutkie panienki. Abym mógł dzisiejszej nocy, po zmyciu krwi z mojego błyszczącego kostiumu i różowych rajstopek, dupczyć do woli, świętując zwycięstwo w nierównej walce.

Boże!

Spraw, aby moja publiczność doceniła moje wysiłki, prężenie ciała i popisowe gesty. Abym wygrał konkurencję z dwoma pozostałymi matadorami. Aby po skończonej walce w arenie zabieliło się od powiewających chustek widowni. Abym mógł uciąć i zabrać ze sobą ucho ofiary, a może nawet dwa lub ogon.

Boże!

Wysłuchaj mych próśb. Jestem Twoją owieczką, która w ten ciężki sposób zarabia na życie. Jestem Twoim sługą, który po wypełnieniu męczących obowiązków życia codziennego musi się zabawić i odpocząć. Jestem maluczki i słaby, który chce poczuć wielkość i siłę, a tylko na to mnie stać.”

A może tak… Roga w dupę?

Miejsce zasłyszenia: Plaza de Toros de las Ventas, Madryt

Czas zasłyszenia: miniona niedziela

Nie obchodzi mnie co się dzieje w Twoich gaciach, dopóki masz je na sobie

2009-03-19T22:43:00.002+01:00

Wyjazdy, samotne noce, długie dnie. Spotkania, rozmowy, e-maile. Myśli, marzenia, fantazje.

„(…) miłość, wierność i uczciwość małżeńską.” Za wszelką cenę, bez względu na wszystko. W każdych okolicznościach, w każdych sytuacjach. We wszystkich czynach, słowach, myślach. Ani mru-mru. Nic, rien, nada.

Proste, no nie? A co jeśli założenia dwóch osób nie są zbieżne? Jeśli pewne pojęcia są na swój (inny, wygodny) sposób interpretowane? Mówić, nie mówić? Jeśli tak, to o czym? Do jakiego stopnia?

„Nie obchodzi mnie co się dzieje w Twoich gaciach, dopóki masz je na sobie.” Proste, co?

Chyba nie potrafię być tak tolerancyjna. A Ty? Może mnie nauczysz? Kilka indywidualnych lekcji może zmieni mój światopogląd ;)

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: niespełna miesiąc temu

Koło Ciebie nie można przejść obojętnie. Albo wkurzysz, albo zachwycisz.

2009-03-08T21:21:00.005+01:00

Miło by Ci było żyć ze świadomością, że ludzie nie mogą przejść obojętnie koło Ciebie? Ale nie zawsze oznaczałoby to napływ pozytywnych emocji. Mało tego; często byłyby to bardzo negatywne uczucia, myśli. Chciałbyś tak? Czy może wolałbyś być średniakiem, przeciętniakiem, mało zauważany? Tak, abyś mógł sobie żyć spokojnie, bez zawracania tyłka przez nikogo. Prawie jak powietrze.

Co jest lepsze: być nikim, rzadko lub wcale niezauważanym, czy też wzbudzać skrajne emocje wśród sporej części napotkanych osób?

Wiesz… Czasem chciałabym być niewidzialna (pewnie jak każdy, to nic nadzwyczajnego). I pomimo tego, że dotychczas krzyczałam w środku, że jestem przeciętniakiem, szarakiem, myślę sobie nieraz, że fajnie by było zniknąć…

Czy ludzie by wtedy o mnie zapomnieli? Czy miałabym okazję jeszcze raz usłyszeć: „Koło Ciebie nie można przejść obojętnie. Albo wkurzysz, albo zachwycisz.”?

Mimo wszystko odbieram to za dobrą kartę. Może nawet bardzo dobrą. Jednak… Jeśli zdobędziesz czapkę niewidkę, podziel się nią czasem ze mną. Ładnie proszę.

Miejsce zasłyszenia: praca
Czas zasłyszenia: ponad miesiąc temu

I chuj ci na grób zamiast krzyża

2009-03-05T20:23:00.003+01:00

Kochana praco,

dziękuję Ci, że jesteś, że dzięki Tobie mam pieniążki na życie, na moje zachciewajki - głównie mniejsze, bo na większe (jeszcze) mnie nie stać – że dajesz mi możliwość spełnienia się nie tylko w roli kury domowej, ale również kobiety pracującej.

Dziękuję Ci, że pozwalasz mi poznać tyyyyle osób, z którymi mam do czynienia na co dzień (w ten czy inny sposób). No i że mogę kupować sobie dużo ciuszków, kosmetyków, że mogę latać do kosmetyczki, na manicure i pedicure…

W sumie szkoda, że nie mogę po prostu leżeć i pachnieć, ale pieniążki, które mi dajesz, rekompensują wszelkie moje straty (głównie moralne).

Mam jednak prośbę… Mogę? Nie mów tak brzydko do mojego kolegi: „I chuj ci na grób zamiast krzyża”. To naprawdę nieładne. W ogóle co to dokładnie znaczy?

Kończę już (list oczywiście). Nie opuszczaj mnie i bądź dla mnie cały czas taka dobra.

Ja trzymam Cię mocno (niemalże kurczowo),

Luta.

Miejsce zasłyszenia: praca

Czas zasłyszenia: ponad rok, może nawet dwa lata temu

W sam raz na raz

2009-03-03T21:27:00.001+01:00

Kobieta poznaje faceta. Rozmawiają. Ona, jak to ma w swojej naturze, flirtuje z nim (a może tylko jest tradycyjnie miła i uprzejma?). Za to on… Kurcze, nie wiem, czy można to nazwać flirtem. Chyba raczej żałosnym tańcem godowym. A po co ta szopka? Chyba to oczywiste.

Takie bzdurne szukanie kobiety w sam raz na raz. Nie musi to być kobieta samotna czy sama (nie myl tych dwóch pojęć); nie ma to większego znaczenia. Ale kobiety się na to biorą, lecą jak ćmy do światła i wierzą w każde słodkie słówko.

No bo on taki szczery, słodki, czuły… Tak dobrze mnie rozumie, tak mnie słucha… Nie może kłamać, ja przecież jestem taka wspaniała.

Pierdolenie. Dosłownie i w przenośni.

Miejsce zasłyszenia: jakaś impreza

Czas zasłyszenia: ponad 10 lat temu

All we need is just a little patience

2009-02-28T16:00:00.003+01:00

Złota, oklepana prawda życiowa. Ale czy zawsze warto się do niej stosować? Czy nie lepiej brać już teraz, natychmiast, to co jest, bez głupiego (i często potwornie irytującego) czekania na lepsze…?

No bo ile można czekać, żeby mieć to, czego się pragnie? I skąd pewność, że jest sens żyć w nadziei, że cierpliwość zostanie wynagrodzona?

Wtedy pozostaje szybka decyzja: brać już teraz albo cierpliwie czekać, czasem do usranej śmierci…

Nie, to nie jest blog muzyczny. Nie mogłam się oprzeć młodziutkiemu Axlowi ;P

Miejsce zasłyszenia: ostatnio tylko mój samochód

Czas zasłyszenia: do i z pracy, ostatni raz wczoraj

To napisz, że masz doła

2009-02-26T21:45:00.005+01:00

A czy to jakaś nowość? No fakt. Ci, którzy mnie poznali kilka miesięcy temu, nie mieli okazji rozkoszować się w moim permanentnym i przebrzydle głębokim dole niewiadomego pochodzenia. To, co widzieli i odczuwali, to były jedynie znikome, mizerne przebłyski. Nic szczególnego.

Ale nie bój się, wszystko z pewnością wróci do normy. Już wraca. Czuję to. W końcu wiosna idzie, więc wszystko budzi się do życia. Mój dół również.

Specjalnie dla Ciebie, coś w sam raz na dobrą noc.

Miejsce zasłyszenia: praca

Czas zasłyszenia: dzisiaj, koło południa

... dopóki będą tu osoby postronne

2009-02-23T20:45:00.004+01:00

Jak wielkim dupkiem trzeba być, żeby mieć o sobie takie mniemanie? I myśleć, że każdy tylko czeka, żeby rzucić się na gwiazdeczkę i ją rozszarpać. W jakikolwiek sposób. Mentalnie bądź fizycznie.

Owszem, ślepo zapatrzeni wielbiciele często dają do zrozumienia, że jest się bogiem (przynajmniej dla nich). Ale, do cholery, nawet jeśli samemu tak się uważa, to powinno się tak w głębi duszy (jeśli w ogóle ona istnieje) myśleć i nie wysyłać chłopca na posyłki, żeby wywalił ludzi pracujących w okolicach sceny za pomocą stwierdzenia: "Gwiazda nie wyjdzie dopóki będą tu osoby postronne".

Po raz kolejny (i zapewne nie ostatni) ręce i cycki z plaskiem opadają…

Miejsce zasłyszenia: Zakopane, pod Wielką Krokwią

Czas zasłyszenia: 21 lutego 2009

Być kobietą, być kobietą...

2009-02-16T21:00:00.003+01:00

O czym marzą kobiety? O szeroko pojętym szczęściu, miłości, rodzinie, karierze, pieniądzach, urodzie… No ale co naprawdę kryje się pod pojęciem szczęścia? Ha! Dobre pytanie. Czy kobiety same wiedzą czego chcą? Ja, przyznam szczerze – często nie…

Ale! Jeśli już mowa o marzeniach, to mam(y) ich sporo. I to nie od dziś. I cieszę się okrutnie, że nie muszę już tylko naleśników smażyć ;)

Ech… Być kobietą, być kobietą… To cudowne!

Polecam głównie mężczyznom (można ew. wyłączyć dźwięk):

Miejsce zasłyszenia: chyba byłam w łazience, gdy zaczęło mi to po głowie łazić

Czas zasłyszenia: całkiem niedawno, dziś wieczorem

Pierwszy na świecie pornol 3D

2009-02-13T20:37:00.002+01:00

Gatunek ludzki, pomimo tego, że istnieje już, jakby na to nie patrzeć, dość długo, wciąż miewa zajebiste i oryginalne pomysły. No, może nie tyle zajebiste, co… interesujące ;)

Siedzi sobie taki ludek i zastanawia się, jak się wyróżnić wśród miliardów jemu podobnych. I miewa dziwne natchnienia, jedne mądrzejsze, a drugie… trochę mniej. Skutkiem jednego z takich fantastycznych olśnień jest fakt, że w Hong Kongu kręcony jest pierwszy na świecie pornol 3D. Nie jest to wprawdzie informacja z pierwszej ręki, sprawdzona przeze mnie osobiście ;P, jednak myślę, że można w tym przypadku wierzyć temu, co można przeczytać w Internecie (lub usłyszeć od męża ;) ).

Zastanawiam się tylko, jak taka wielka dupa wystająca z ekranu będzie rajcować jednego z drugim pornolomaniaka. Do tego stopnia mnie to interesuje, że chyba przy sposobności (jeśli dożyję czasu dotarcia tej nowinki na nasz rynek) obejrzę sobie ten filmik (lub jemu podobny).

Tak przy okazji, stosunkowo udanych Walentynek! :)

Miejsce zasłyszenia: moje mieszkanie, duży pokój

Czas zasłyszenia: jeden z wieczorów z końca stycznia br.

Flirciara

2009-02-09T21:33:00.001+01:00

Czy to źle flirtować, gdy jest się mężatką? Czy kobieta ustatkowana, matka, żona i kochanka (tak, to ja ;P) może być flirciarą? Mało tego. Czy może być tak nazywana przez swojego męża? I jeśli już tak jest, to czy to komplement, czy obelga? (Obrażać się czy cieszyć? :) )

Wiem swoje. Nie po to mam(y) kobiecy urok, aby go ukrywać. Nawet w rozmowie telefonicznej z panem w banku, który jest tam po to, żeby zrobić mi dobrze (w ten czy inny sposób). I nawet wtedy, gdy mogłabym wyżyć się na nim wywalając cały PMS, ZNP czy inny NFZ.

No bo dlaczego nie? Kto mi zabroni? Chyba nie myślisz, że Ty…

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: wczorajszy wieczór

What the fuck?!

2009-02-05T21:10:00.005+01:00

Bycie aktorem to trudna rola. Tyle rozmaitych, często skomplikowanych i niełatwych do zapamiętania kwestii trzeba się nauczyć. I praca nierzadko bywa w ciężkich, nawet ekstremalnych warunkach. No i otoczenie, w którym się pracuje. Ta presja gwiazd, żeby wypaść jak najlepiej, żeby dobrze odegrać rolę, bo w przeciwnym razie nie dostanie się tych (marnych) pieniędzy w ramach zadośćuczynienia, tzn. wynagrodzenia.

Takim potwornie trudnym zadaniem odegrania koszmarnie skomplikowanej, złożonej i ekstremalnie ciężkiej do zapamiętania roli został obarczony w 2008 roku John Malkovich. Naprawdę, jestem pełna podziwu dla jego pamięci. Nie wiem, czy ktokolwiek inny podołałby temu wyzwaniu i dałby radę odegrać tę wymagającą rolę.

Dobra, a teraz szczerze, na serio (da się? ;) ). Czy ktokolwiek inny, w tak cudowny i zajebiście wciągający sposób, umiałby w każdej granej przez siebie scenie wrzeszczeć: "What the fuck?!" lub inne "fuckowe" wariacje? Uważasz, że to takie proste? No to proszę, mądralo, zagraj to:

Ja wymiękam ;)

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: początek tego roku

Klapsy w moim wykonaniu są zacnej urody

2009-02-03T19:39:00.001+01:00

Nie ma to jak radość z osiągniętego efektu. Perswazja, dyplomatyczna, bywa bardzo trudna. Ale za to, gdy po ciężkich chwilach (grozy ;P), osiąga się sukces, chwile triumfu są ekstatyczne. A jakie kwieciste słowa wtedy padają. O, na przykład takie: "Klapsy w moim wykonaniu są zacnej urody". Cóż za duma i skromność.

Jaki to ma związek z osiągniętym zwycięstwem? Ano taki, że czasem groźby są niezbędne, by być idealnym negocjatorem.

Podejrzewam jednak, że niejeden facet chciałby, aby w taki sposób, nie tylko werbalny i hipotetyczny, przedstawiały swoje warunki piękne kobiety. No to, chłopcy, do marzeń! ;)

Miejsce zasłyszenia: praca

Czas zasłyszenia: dzisiejszy poranek

Fajna ta muza

2009-01-31T21:03:00.002+01:00

Nie wiem, czy jestem już taka stara, czy czasy aż tak się zmieniły. Bosz… ja to napisałam??? Chyba jednak oznacza to, że jestem stara (a przynajmniej już nie taka młoda ;) ). Już teraz łapię się na tym, że mówię do mojej córy: „kiedy byłam w Twoim wieku…”. I przeraża mnie to.

No ale to nie o tym miało być. No, przynajmniej nie tylko o tym ;P

„Ach, ta dzisiejsza młodzież” – chciałoby się rzec. Już nawet pięciolatki mają rewelacyjne teksty, które my, „pokolenie stanu wojennego”, przyswajaliśmy znacznie później. Chyba nawet całkiem niedawno…

Takie hasła jak: heloł, joł, bejbe, to już niemalże codzienność. Jednak wciąż mnie one rozwalają, gdy wychodzą z ust takiego malucha. I wciąż pojawiają się rodzynki. Na przykład spontaniczna reakcja na słyszaną piosenkę: „fajna ta muza”.

No fajna, fajna…, a jakże…

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: jakiś kwadrans temu

Rak mózgu, dziury w mózgu, pierdolenie trzy po trzy

2009-01-28T20:45:00.002+01:00

Są różne formy okazywania czułości i sympatii. Są misiaczki, słoneczka, kotki i kochania. A żeby kogoś pocieszyć, pokazać, że jest się przy kimś, to są słowa przypominające: nie martw się, nie stresuj się, wszystko będzie ok.

Ale… To takie oklepane, a w większym natężeniu – niewiele warte… Chyba jednak wolę grubasów, wstręciuchów, wredzizny i inne dupska. No a zebrane do kupy słowa zrozumienia ze strony męża i kumpli z pracy, podsumowujące moje postępowanie (i brzmiące niemalże jak profesjonalna diagnoza): rak mózgu, dziury w mózgu, pierdolenie trzy po trzy, są szczytem szczerości, wyrozumiałości, a przede wszystkim – ich wrodzonej subtelności ;P

Dla każdego coś miłego, w zależności od nastroju i stopnia zażyłości.

Miejsce zasłyszenia: praca i dom

Czas zasłyszenia: prawie dwa miesiące temu

Następną razą

2009-01-23T22:27:00.002+01:00

Włanczam światło, czekam półtorej miesiąca, noszę dziecko na ręcach, jestem ciekawsza jak ona, a do tego bardziej mądrzejsza i następną razą, gdy pójdę do fryzjera, zmienię kolor włosów, aby wziąść przykład z fryzury tej gwiazdy…

To tylko część dziwolągów językowych (rzekłabym – esencja), którymi raczy nas otoczenie. Powiedz mi, jak takie gówno może przejść przez gardło ludzi, którzy niekoniecznie należą do grona niedoedukowanych i/lub ignorantów komunikacyjnych… Bo mój rozum tego nie obejmuje…

I wiesz, boję się okropnie (w sumie to czekam z przerażeniem na ten moment), że te cudactwa (a przynajmniej ich część) zostaną zaakceptowane jako dopuszczalne formy językowe. Rozumiem, że żywy język ewoluuje, ale na litość, wszystko ma swoje granice.

Miejsce zasłyszenia: salon fryzjerski

Czas zasłyszenia: jakieś pół roku temu

Szczęście jest oczekiwaniem

2009-01-20T21:01:00.002+01:00

Czujesz podekscytowanie przed spotkaniem, cieszysz się na wyjazd w ulubione miejsce, liczysz dni do urlopu. - Jesteś szczęśliwy?

Jesteś z ukochaną osobą, w miejscu, o którym marzyłeś, masz urlop. - Jesteś szczęśliwy?

Taka jest chyba różnica między optymistą a pesymistą. Drugi cieszy się daną chwilą (jeśli w ogóle potrafi), pochłania ją całym sobą, bo następna może nie nadejść (wcale albo nieprędko), a ten pierwszy – ma podwójne korzyści: nie tylko z bieżącej, cudownej chwili, ale też z nadziei, że kolejna niedługo nadejdzie. Bowiem szczęście jest oczekiwaniem… Przynajmniej dla niektórych. Dla tych wybranych. Czyli nie dla mnie.

Miejsce zasłyszenia: tyle razy w tylu miejscach to słyszałam...

Czas zasłyszenia: ostatni raz: niespełna miesiąc temu

Wyglądasz dobrze, bo jest ciemno

2009-01-17T23:01:00.003+01:00

Przyjaciel prawdę Ci powie, czyż nie? Nie będzie ściemniać, kręcić, plątać się w zeznaniach. Powie prosto z mostu. O cokolwiek go zapytasz, cokolwiek będzie Ci mówić.

Jest to niewątpliwie ogromna zaleta każdego przyjaciela. A co, jeśli czasem chciałbyś, żeby skłamał? Tak ociupinkę, dla Twojego lepszego samopoczucia, żeby pocieszył. Skąd ma wiedzieć, kiedy powinien nieco naciągnąć prawdę (lub przedstawić ją mniej beznadziejnie, niż jest w rzeczywistości), a kiedy może sobie pozwolić na szczere wyznanie? Przyjaciel to po prostu wie. I wie, że w pewnych momentach może szczerze powiedzieć, nawet kobiecie: "Wyglądasz dobrze, bo jest ciemno".

I żeby była jasność: mowa o prawdziwym przyjacielu, a nie o „przyjacielu”, jakich nasi sąsiedzi zza oceanu mają na pęczki.

Z innej beczki. Obok widać mój portret z ciastoliny wykonany przez moją córcię. Cudo, prawda? Zielone oczy, blond włosy, czerwone usta… Tylko skąd ta niebieska cera? Może faktycznie lepiej wyglądam, gdy jest ciemno ;)

Miejsce zasłyszenia: knajpka w Poznaniu

Czas zasłyszenia: miesiąc temu

Słodki listopad

2009-01-15T13:22:00.001+01:00

Pozamiatane, listopad już minął. Ale wciąż mam przed oczami ten film. No i w ogóle lubię ten miesiąc. Jest tak wspaniale dołujący, że aż piękny.

Zastanawiałeś się, co byś zrobił, gdyby zostało Ci tylko kilka miesięcy życia? Wiem, trudne/głupie pytanie. Ale w sumie wizja angażowania się co miesiąc w inny układ (bo związek to za dużo powiedziane) jest… romantyczna (?)… A może jednak potwornie egoistyczna?

Tak czy inaczej, dość odważne posunięcie. No i to obnażanie się przed obcymi… Ze swoją chorobą, słabościami, bezsilnością… Chyba nie dla wszystkich. A czy dla Ciebie?

I jakbyś miał jakiekolwiek wątpliwości: tak, uwielbiam Keanu.

Miejsce zasłyszenia: chyba moje mieszkanie...

Czas zasłyszenia: kilka lat temu

Nie możemy nic z tym zrobić

2009-01-11T22:34:00.002+01:00

- Słońce, kupię Ci jeszcze ser żółty, ok.? – mówi żona do swojego lubego i idzie w kierunku lodówek z pakowanym serem. Mazdamer, gouda, rycki… O, jest. Morski.

Zawsze patrzy na termin ważności. Tak i teraz robi. Odwraca opakowanie, a tam… Owszem, pięknie wydrukowana data, do której należy spożyć ser, ale to nie ona przykuwa jej uwagę.

Zza przezroczystej folii opakowania doskonale przebija się zieleń pleśni. Dość mocno się zagościła; plus minus na 1/3 przestrzeni. Cudo, naprawdę zdrowy okaz.

I co? Tak po prostu odłożyć to na półkę? Bez zwrócenia uwagi? Żeby jakiś nieuważny tatuś wziął do domu to opakowanie? Nie… - Szybko wypatrzyła kogoś z personelu. Podchodzi z przedmiotem wstrętu w dłoni i grzecznie (o dziwo! widać ma dziś dobry humor) wskazuje na niedociągnięcia w asortymencie sklepu.

- O Matko Boska! No straszne, naprawdę straszne. – niemalże ze łzami w oczach, z wielkim przejęciem i zaangażowaniem, przyjmuje uwagę ekspedientka.

Super, nawet niezły ten sklep, skoro kobieta nie bierze tego jako coś oczywistego czy codziennego.

- Proponuję przejrzeć zawartość lodówek, bo może jest tego więcej. – żona rzuca na odchodne i śmiga do reszty swojej rodziny. Do jajek; jakoś odeszła jej ochota na kupowanie sera…

Po chwili jednak widzi, że z tym samym opakowaniem wręcz biegnie ta sama ekspedientka do (oczywiście tej samej) żony.

- Proszę Panią, ale widziała Pani na datę ważności? Jeszcze ponad miesiąc…

- Może zatem problem tkwi w przechowywaniu? – sugeruje niewzruszona żona.

- Albo w pakowaniu. My nie możemy nic z tym zrobić, proszę Panią.

No tak, bo przecież to wina klienta, że sobie bezczelnie wybrał akurat ten egzemplarz opakowania sera. Albo to, że zdecydował się na ten sklep. O, wiem! Na pewno jego winą jest to, że wyszedł z domu i po prostu znalazł się w złym miejscu i w złym czasie. No oczywistym jest, że sklep nie ponosi żadnej odpowiedzialności za oferowane produkty…

Ręce i cycki z plaskiem opadają.

Miejsce zasłyszenia: Carrefour, Centrum Panorama w Poznaniu

Czas zasłyszenia: dzisiaj po południu

Pochwały się nie nudzą

2009-01-09T22:03:00.003+01:00

Jak długo wytrzymałbyś z człowiekiem, który wciąż prawi Ci komplementy, choćby nawet szczere? I jest potwornie miły, aż rzygać chwilami się chce. Nie chodzi tu o minuty, godziny czy nawet dni. Ale o miesiące, lata, życie. Związałbyś się z kimś takim? Zamieszkałbyś?

Kobiety często stękają, że ich faceci nie chwalą ich, nie są czuli, romantyczni czy wręcz z nich dumni (a przynajmniej tego nie okazują). Ale ciekawa jestem, czy faktycznie chciałyby mieć w domu chodzący słodzik, wciąż gadający to samo. Przecież po pewnym czasie bodźce zanikają i już nie zauważamy tego, co mamy na co dzień.

Czy nie lepiej delektować się czymś od czasu do czasu? Cieszyć się tym, gdy jest szczerze, od serca, a nie z obowiązku? Czy faktycznie pochwały się nie nudzą? Jakoś nie chce mi się w to wierzyć…

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: niespełna miesiąc temu

Ty albo żadna

2009-01-06T19:55:00.003+01:00

- Mam Ci coś do powiedzenia.

- Coś się stało?

- Posłuchaj…

Groźba to czy obietnica?

Cieszyć się czy smucić?

Podziękować czy wzgardzić?

Odwzajemnić czy odejść?

Odpowiedzialność. Przeszłość. Sentyment.

Miejsce zasłyszenia: mieszkanie przyjaciela

Czas zasłyszenia: ponad dziesięć lat temu

Noc jest najczarniejsza przed świtem

2009-01-05T22:38:00.003+01:00

Batman szaleje, Harvey Dent uspokaja miasto: nie stresujcie się, maluczcy, głupiutcy, łyknijcie każde moje słowo, bom mądry i przystojny… Nie stresujcie się, zapamiętajcie, że "noc jest najczarniejsza przed świtem"…

Zdanie z cyklu: kiczowate, udające górnolotne, teksty w amerykańskich filmach. I dwie wersje odbioru.

1. Ach, jakie to fantastyczne, jaki on wspaniały, cóż za trafne porównanie, coś w tym jest, facet zna się na rzeczy (bla bla bla…)

2. Bosz… co za gówno, udające coś, co poruszy serca debili. I trafi do nich, bo tylko dobrze spreparowana papka jest możliwa do strawienia.

Ence pence, w której ręce? Wybieraj. Ja idę spać.

Miejsce zasłyszenia: kino

Czas zasłyszenia: lato minionego roku

Ordynarnie piękna

2009-01-03T01:50:00.002+01:00

Patrzysz na kobietę, rzucasz tylko okiem i od razu widzisz, że jest cudowna. Nie doszukujesz się piękna, ono Cię atakuje. Podoba Ci się; nie tylko Tobie, właściwie wszystkim. Albo inaczej: każdy przyzna (niezależnie od płci i orientacji), że brzydka ona nie jest, a wręcz przeciwnie. Bez wątpliwości, najmniejszych. Taka ordynarnie piękna.

Angelina Jolie, Monica Bellucci, Salma Hayek…

Zapadają w pamięci. Krótkotrwałej. Tak przynajmniej twierdzą ci, którzy wokół mnie się kręcą (lub kręcili). Może to wynika jedynie z ich dyplomacji i wyczucia taktu? Bo oczywistym jest, że daleko mi do wszelkich piękności. W każdym razie żaden ze wspomnianych nie wyrzuciłby ich z łóżka. Ale tak naprawdę zapamiętują te, w których szeroko pojęte piękno siedzi głębiej niż w gruczołach mlecznych. Długotrwale. I tej wersji wolę się trzymać ;P

Miejsce zasłyszenia: praca

Czas zasłyszenia: jakiś rok temu, może więcej

Się tarzaj w papierówkach latem

2008-12-31T16:48:00.001+01:00

Zawsze miałam wrażliwy węch. A że od ponad miesiąca nasilił mi się jeszcze bardziej, gdziekolwiek jestem, wszystko obwąchuję :) I zaciągam się, jak spragniony ćpun. Tak, jakby dany zapach był ostatnim, jaki miałabym poczuć w swoim życiu. Do tego jestem szczęściarą (albo mam skrzywiony jednak ten zmysł?), bo ostatnio (prawie) tylko same przyjemności czuję.

Brakuje mi jednak zapachu zielonego jabłuszka. Miałam kiedyś taki dezodorant, tani przeokropnie, ale zapach nieziemski. Do dzisiaj go pamiętam. Tak, jak pamięta się pierwszego kochanka. Brakuje mi go (zapachu, rzecz jasna).

Ale chyba mam rozwiązanie. Mąż dał mi radę, może z niej skorzystam? "Się tarzaj w papierówkach latem". Tylko czy to będzie skuteczne?

Czekam zatem na lato. Sprawdzę ;)

Miejsce zasłyszenia: samochód

Czas zasłyszenia: kilka dni temu

Nie może ciągle padać

2008-12-28T22:03:00.006+01:00

Był już boski Kevin, przyszła kolej na boskiego Erica. Aczkolwiek ten drugi był pierwszy… I z pewnością niezapomniany, nie tylko dla mnie.

Szlajając się po ulicach z krukiem na ramieniu, w czarnym ubraniu, z wymalowaną twarzą i zabójczym spojrzeniem, robi piorunujące wrażenie. Ech… niejedną smarkulę ciary przechodziły na jego widok. I niejedna oddałaby się/wszystko/wiele, by to właśnie do niej rzucił słowa (jego) piosenki: "Nie może ciągle padać". Nawet w pośpiechu, tak jak do Sary. Tylko żeby nie znikał.

Film okropnie kiczowaty, nastawiony na piszczące małolaty (takie jak ja, gdy widziałam go po raz pierwszy), ale pozostający w pamięci, przynoszący wspomnienie okresu durnego i chmurnego, którego nie mam zamiaru zapomnieć.

To nie były moje ostatnie razy z "Krukiem".

Miejsce zasłyszenia: za pierwszym razem chyba jakieś mieszkanie... Ostatni raz: moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: pierwszy raz niespełna 15 lat temu. Ostatnio: jakiś miesiąc temu

Wesołych Świąt

2008-12-26T01:01:00.003+01:00

Na ulicy, w windzie, w sklepie, w pracy, w TV, w radiu, przez telefon, w e-mailu, w gazecie… Wszędzie "Wesołych Świąt". Dwa słowa załatwiają wszystko.

Jaką wartość mają życzenia nieszczere, nieprzemyślane, bez personalizacji, rzucone, bo wypada, bo wszyscy tak mówią? Albo (nie wiem co gorsze) hurtem wysyłane do znajomych, do wszystkich takie same, czasem dwukrotnie, gdy się komuś coś pochrzani?

Ile osób tak naprawdę od serca składa życzenia, skupiając się na tym, co faktycznie potrzebne jest danej osobie, czego by oczekiwała, co dałoby jej szczęście? I niekoniecznie z okazji świąt takich czy innych, ale również urodzin, imienin, rocznic… W większości przypadków jest to tylko (bezmyślne) klepanie…

To ja już wolę uśmiech, uścisk (dłoni), pocałunek. Jest to bardziej szczere. Przynajmniej częściej takie bywa.

Miejsce zasłyszenia: tam, gdzie się pojawiam

Czas zasłyszenia: chyba łatwo się domyślić

I tak grasz w kulki, więc nie pitol

2008-12-23T21:51:00.004+01:00

"Jak przeżyć święta" – to nie tylko tytuł beznadziejnego filmu, ale również zmartwienie niejednego pożeracza TV podczas świąt. I nie mam zamiaru rozpisywać się na temat powtórek wiecznie młodych (?) filmów; to nie moja broszka, a poza tym, nie mam na to najmniejszej ochoty. Innym świetnie to wychodzi :P

Wspomniany film próbowałam razem z mężem obejrzeć. Tak z ciekawości, bo niby premiera telewizyjna, to może coś fajnego… Świąteczna atmosfera i takie tam. Udzieliło się nam.

Ale, jak to ja, zaczęłam stękać (wyciągając potwornie błędne wnioski na podstawie pierwszych kilkunastu minut powalającej akcji filmu), że jest to kolejny, ckliwy filmik o świątecznym nawróceniu i do tego spotkanej po drodze miłości… No bo sam przyznasz, ile można? Ale było jeszcze gorzej.

Twardo próbowaliśmy oglądać ten film. Mąż nawet starał się mnie zachęcić tradycyjną czułością: "I tak grasz w kulki, więc nie pitol". Jednak nie daliśmy rady. Była to ciężka próba, ponieśliśmy klęskę…

Więc… skończyłam grać w kulki, przestałam pitolić i wyłączyliśmy telewizor :)

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: miniony weekend (dokładna data emisji filmu niegodna zapamiętania)

Dzień Orgazmu

2008-12-21T20:02:00.006+01:00

Ludzie bywają zabawni. Czasem zastanawiam się jak wyglądają ci, którzy wymyślają różne święta w roku. Na przykład Dzień Pluszowego Misia albo Dzień Śliwki. Luuudzie! O co chodzi??

Nie wiem, może ja jakaś inna jestem? Ale kurcze naprawdę nie widzę celowości w wymyślaniu świąt, czy też w oznaczaniu dat różnymi „Dniami”… No, "Dzień świra" to zupełnie co innego ;)

Gdyby one chociaż były nagłaśniane, to można by kwestię komercjalizacji zrozumieć (no, oczywiście bardzo to naciągając). Ale tak po cichu, cichaczem, cichcem?

Nawiasem mówiąc, czy ktoś te wszystkie święta w ogóle obchodzi?? A jeśli tak, to w jaki sposób? No dobra, zgadzam się; dzisiejszy Dzień Orgazmu jest łatwo świętować. Zatem: miłego! :)

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: dzisiejsze wieczorne wydanie "Faktów"

Jestem (kobietą), bo mam buty na obcasach

2008-12-19T20:15:00.004+01:00

Dlaczego kobieta jest kobietą? Kiedy dziewczynka staje się kobietą? Po czym poznajemy, że dana osoba to kobieta?

Głupie pytania? Może dla Ciebie, ale nie dla pięcioletnich dziewczynek. Mnóstwo ciekawych rzeczy można od nich usłyszeć, jeśli oczywiście chce się ich słuchać. No dobra, czasem po prostu podsłuchać :) Wiele spraw może nabrać zupełnie innego, nowego wymiaru. Niejednokrotnie całkowicie zaskakującego.

Do rzeczy. Miałam okazję podsłuchać (przepraszać za to nie będę ;P) jednego z wielu, naprawdę rewelacyjnych, dialogów dzieciaków. Z udziałem mojej córki. W skrócie: twierdziła ona, że jej koleżanka nie jest (jeszcze) kobietą, natomiast tamta upierała się, że nią (już) jest, bo ma buty na obcasach (góra dwucentymetrowych, ale zawsze). Czyż to nie logiczne? A jakie oczywiste :)

Dlaczego nie możemy tak samo prosto (podkreślam: prosto, nie prostacko!) postrzegać świat? Tak nieskomplikowanie, bez żadnych podtekstów i drugich den…

Zastanawiam się tylko, co ze wszystkimi kobietami, które nie chadzają w butach na obcasach… Ale może sięgam już właśnie do tego drugiego, zbędnego tutaj, dna? ;)

Miejsce zasłyszenia: przedszkole

Czas zasłyszenia: wczoraj po jasełkach

Pewna doza bezcelowości jest potrzebna do szczęścia

2008-12-17T00:25:00.004+01:00

Temperance Brennan: kobieta-realizm, kobieta-racjonalizm, kobieta-cynizm, a do tego - kobieta zakochana. Niby obojętna, trzeźwo patrząca na świat i ludzi wokół siebie, a jednak…

Trafiło też na nią (jakież to zaskakujące :P). I bidula staje w obliczu rozterki, niemalże życiowej: wyjechać ze swoim ukochanym (a może jedynie kochankiem?) i szlajać się po morzach, czy też nigdzie nie wybywać i nadal oddawać się swojej pracy. No cóż, to chyba tylko (?) mi się wydawało, że taki dylemat może być poważny. Jej nie zajęło zbyt wiele czasu podjęcie decyzji, zresztą, oczywistej (przynajmniej na potrzeby serialu).

Może to wszystko jest banalne, ale powód, jaki nią kierował, jest jakiś… mi bliski. Przecież pływanie z kochankiem po morzach nie ma celu. A życie bez celu jest… dziwne.

Świetnie podsumował ją psycholog (oczywiście analizując jej postępowanie po zamienionych z nią trzech zdaniach), dając jej jednocześnie wskazówkę: "Pewna doza bezcelowości jest potrzebna do szczęścia".

Muszę to przetrawić.

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: miniona niedziela, wieczór

Przede wszystkim przytyć

2008-12-15T18:51:00.003+01:00

"Uwielbiam" konsultacje z lekarzami. Może dlatego tak często do nich chodzę? :P

Niestety ostatnio siła wyższa zmusiła mnie do niejednej wizyty… I jaki tego efekt? Dół. Lepiej bym się czuła, gdybym dalej siedziała w domu, w słodkiej niewiedzy i z pełniejszym portfelem.

Oprócz kilku mało miłych wiadomości przyjęłam na swoją wątłą klatkę informację, którą pewnie niejedna kobieta chciałaby usłyszeć. Ale ja już mam dosyć słuchania tego wokół, przez całe życie. "Musi pani przede wszystkim przytyć"…

I tak przy okazji, wciąż zastanawiam się, dlaczego chudzielcom mówi się, że są chudzielcami, a grubym nie mówi się wprost, że są grubi? Czy jesteśmy innym gatunkiem człowieka?

A zresztą, czym ja się przejmuję. Idę po pączki ;P

Miejsce zasłyszenia: gabinet lekarski

Czas zasłyszenia: dzisiejsze popołudnie

Niedzielna praca w gówno się obraca

2008-12-14T12:58:00.003+01:00

Czy tylko mój mąż ma takie swoje (lub zapożyczone) sentencje, z cyklu: "mądrości ludowe", "mądrości męża" lub też "jak wymigać się od robienia czegokolwiek"? Eeee… jakoś nie chce mi się wierzyć, żeby był on aż tak wyjątkowy ;P

Odkąd pamiętam, unika niedzielnej pracy. Ale nie chodzi tu o "pracę pracę", ale jakieś zajęcia domowe, typu: wymiana żarówki czy składanie kupionego regału. Ponoć, tak przynajmniej twierdzi, zawsze takie robótki w ten właśnie dzień tygodnia kończą się większą lub mniejszą katastrofą. I oczywiście nigdy nie jest to jego wina, tylko tego, że robi to w niedzielę…

No i muszę go zmartwić, bo w końcu mam kontrargument. I to silny. Całkiem niedawno zmienił baterię w zlewie w kuchni (tak, wiem, jestem rewelacyjna, że tak świetnego męża sobie wybrałam ;P). Właśnie w niedzielę. Wyszło mu to sprawniej i lepiej niż niejedna "nieniedzielna" robota. I co? Dni tygodnia mu się pochrzaniły? Czy też może to gówno prawda, że niedzielna praca w gówno się obraca? :)

Miejsce zasłyszenia: kuchnia, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: regularnie od 9 lat, ostatnio: 7.12.2008

Zobaczmy raz jeszcze

2008-12-12T23:07:00.004+01:00

Oglądasz skoki narciarskie? Zresztą, żeby usłyszeć debilne sformułowania komentatorów sportowych, nie trzeba oglądać (re)transmisji akurat tej dziedziny sportowej. Aż się roi tam od "fajterów", "timów" i innych "golkiperów".

Oprócz super hiper ekstra "trendi" (a może "dżezi"?) kradzieży z angielskiego (bo przecież nasz język jest potwornie ubogi i nieładny), mnóstwo jest też dziwnych konstrukcji zdań.

Jednym z przykładów jest zdanie, które komentator w nawale emocji niemalże wykrzyczał z siebie, gdy Harri Oli wyglebił się po skoku na 138m: "Zobaczmy raz jeszcze". No tak, bo przecież nie można powiedzieć tego zdania normalnie, jak zwykli ludzie, niekomentatorzy. A poza tym ten upadek skoczka był tak fascynujący, że należy go pokazywać częściej i przeżywać intensywniej niż najdalsze skoki pozostałych…

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie

Czas zasłyszenia: 6.12.2008, ok. 16:30

Próżność. To mój ulubiony grzech

2008-12-11T16:50:00.007+01:00

Keanu Reeves. Al Pacino. Charlize Theron. Świetny klimat. Niezła fabuła. Miodzio.

Boski Kevin wygrywa wszystkie sprawy. Jest tak rewelacyjny, że pewnie byłby w stanie z krzesła elektrycznego wyciągnąć (jeszcze żywego) skazańca, i to wszystko zgodnie z prawem. Idzie po trupach, duma go rozpiera, próżność w nim tańczy.

A jego tatuś… przygląda mu się. I podoba mu się to, co widzi :)

I pomimo tego, że jakimś zbiegiem okoliczności boski Kevin zrozumiał, że dążenie po trupach do celu jest beee i robić tak nie należy, i tak jest łatwo dostępnym kąskiem dla swojego tatusia, który przyjmuje różne formy, np. dziennikarza Larry’ego proszącego młodzieńca o wywiad w końcowej scenie filmu. A on? Zgadza się, jakże by inaczej. Dla sławy, by zaspokoić swoją próżność. No bo nie oszukujmy się, jaka część populacji ludzkiej nie jest próżna? Diabeł naprawdę ma w czym wybierać…

Miejsce zasłyszenia: (trzeci czy czwarty raz) duży pokój, moje mieszkanie
Czas zasłyszenia: dzisiejsza noc

Boginka

2008-12-09T13:55:00.008+01:00

Mam kumpla. Zajebistego. Tylko jeśli on przeczyta te słowa, to w piórka totalnie obrośnie i zacznie latać z ich nadmiaru. Drugiej tak pewnej siebie osoby nie spotkałam. No, przynajmniej nie w świecie rzeczywistym. Do tego, nie dość, że pewny siebie, to jeszcze strasznie wymagający. Chyba w stosunku do innych bardziej, niż względem samego siebie. I jeszcze, żeby było mało, nie jest wylewny za grosz. Tak więc usłyszeć coś od niego, coś pozytywnego, coś podbudowującego, graniczy z cudem.

Ale chyba cuda się zdarzają… :) Wczoraj byłam świadkiem jednego z nich. W wyniku naszej wieczornej rozmowy zostałam nazwana przez niego… boginką.

I teraz zastanawiam się, czy miał na myśli "każdego z demonów wód, lasów i pól mającego postać kobiety", czy też zdrobnienie słowa "bogini" (tak, żeby nie słodzić mi za bardzo, bo to przecież totalnie nie jest w jego naturze) ;)

Kiedyś go dorwę, spiję i wypytam ;P

Miejsce zasłyszenia: kuchnia, moje mieszkanie
Czas zasłyszenia: wczorajszy wieczór

Nie wyglądam dziś przesadnie ładnie

2008-12-07T15:10:00.006+01:00

Która kobieta nie pomyślała choć raz w ten sposób? Wiele też w kokieterii (lub w szczerym przekonaniu) werbalizuje te myśli. I słucha (albo, ku wielkiej rozpaczy, nie ma okazji usłyszeć) zaprzeczeń, zazwyczaj ze strony przedstawicieli płci męskiej.

Takiego samokrytycyzmu (obiektywizmu/subiektywizmu; realizmu/pesymizmu – niepotrzebne skreślić), nie pierwszy raz, zresztą, dopuściła się Nosowska. A ja, miłośniczka jej tekstów, nie mogę się z nią nie zgodzić. Tym bardziej, że od jakiegoś tygodnia rzeczywiście mogę każdego dnia razem z nią wydusić z siebie: Nie wyglądam dziś przesadnie ładnie…

Kto do nas dołączy?

Miejsce zasłyszenia: samochód
Czas zasłyszenia: 2002… a może 2003…? Jakiś czas temu :)

Człowiek musi pierdzieć, żeby żyć

2008-12-05T10:18:00.006+01:00

Oprócz pierwszego męża, mam również pierwszą córkę, która przechodzi fascynację ludzkim ciałem (i zwierzętami, ale to akurat nieistotne w tym momencie). W każdym razie, aby ułatwić jej zdobywanie wiedzy w tym zakresie, wspólnie oglądamy "Było sobie życie".

Po każdorazowym, gremialnym wyśpiewaniu "La vie, la vie, la vie, la vie…" i po usłyszeniu kilku pierwszych zdań bajki (czasem tylko słów), pada lawina pytań. A my, jak to cierpliwi rodzice, na każde z nich odpowiadamy.

Nie każda rozmowa jednak przebywa bez zakłóceń i nie pozostawia śladów w psychice dziecka. Jakież było zdziwienie dziewczęcia, gdy dowiedziało się, że królewny, księżniczki i inne "cudowne" tego typu stworzenia (zawsze przecież kulturalne, eleganckie i skromne) również doznają przyziemnych, codziennych efektów fizjologii ludzkiej… No bo człowiek musi pierdzieć, żeby żyć… Czyż nie?

Miejsce zasłyszenia: duży pokój, moje mieszkanie
Czas zasłyszenia: dwa-trzy dni temu, wieczorem

Permanentna niemożność odczuwania szczęścia

2008-12-04T00:03:00.007+01:00

Nie wiem, czy kojarzysz serial "Ally McBeal" (już widzę ten uśmiech… a może to skrzywienie? :) ) No w każdym razie w pierwszych sezonach miłością Ally (jedną z wielu w tym serialu, ale jedyną taką prawdziwą, z lat młodości) jest Billy. Jest mdło i romantycznie, bo on, oczywiście, jest żonaty. A ona wciąż w nim zakochana. Jak się okazuje, zakochana mimo wszystko ze wzajemnością…

W jednej z ich rozmów, w końcu szczerej, po latach od rozstania, Billy wyznaje Ally dlaczego ją zostawił. I, jak się okazuje, nie chodzi tu o Georgię, jego żonę, ale o stosunek Ally do życia i całego jej otoczenia… Dziewczę nie potrafi być szczęśliwe. Obojętnie co wokół niej by się działo, ona i tak będzie widziała to, co jest złe albo to, co powinno być lepsze. Wieczne niezadowolenie. No i dlaczego Billy miałby zmarnować swoje uczucie dla kogoś, kto cierpi na permanentną niemożność odczuwania szczęścia…? Znamy to skądś?

BTW czekam na następne sezony dostępne w Polsce. Jak nie, to uśmiechnę się do kogoś, kto ma 5% zniżki w Amazonie ;)

Miejsce zasłyszenia: po raz pierwszy - pokój w mieszkaniu rodziców
Czas zasłyszenia: jeden z zapłakanych wieczorów 1998 albo 1999 roku

Złośliwo-sarkastyczno-ironiczna

2008-12-03T15:08:00.006+01:00

Straszne, co? A ja odbieram to jako komplement. Z ust mojego (pierwszego ;P) męża.

Facet wie, jaka naprawdę jestem, a ja wiem, jakie osoby on ceni. Nie żadne cukiereczki słodko pierdzące, tylko ludzi mówiących wprost to, co myślą. I tak właśnie mnie opisał. Trzy słowa, a ile prawdy ;)

Miejsce zasłyszenia: łazienka, moje mieszkanie
Czas zasłyszenia: kilka miesięcy temu, poranek przed pracą